नेपाळी वॉचमन आणि नेपाळचा भूकंप

आमच्या इमारतीचा रात्रीचा वॉचमन नेपाळी आहे. खूप प्रामाणिक, हसतमुख, कधीही कुठलंही काम त्याला सांगा व्यवस्थितच करणार. उगाच करायचं म्हणून नाही. त्याचं जे काम नाही ते ही तो आपणहून करणार. परत कुठलीही अपेक्षा नाही. दिवाळीही घ्यायला नाही नकोच म्हणणार. रोज संध्याकाळी नेपाळी गाणी ऐकत बसलेला असतो. गाणी ऐकताना बऱ्याचदा मी त्याला भावुक झालेलं पाहिलंय, कुठेतरी शून्यात बघत. त्याला हे असं पाहिलं की मला नेहमी वाटतं की याला आपल्या गावाची आठवण येत आहे. त्या आठवणीत हा नेपाळी गाणी ऐकतो आणि ती गाणी ऐकतोय म्हणून त्याला अजूनच आपल्या घरच्यांची आणि नेपाळची आठवण येत असावी...

आज नेपाळची ही दुर्घटना घडल्यावर मला आमचा वॉचमनच आठवला. वाटलं, हा इथे. याच्या घराचं आणि घरच्यांचं काय झालंय काय माहीत ! पण आज कामावर आलाय म्हणजे घरचे बरे असावेत असं वाटलं.

मगाशी बाहेर जाण्यासाठी घराबाहेर पडलो होतो. माझी नजर त्यालाच शोधात होती. मेन गेटपाशीच दिसला.

त्याला विचारलं की घरचे कसे आहेत ? घरचे नेपाळमध्येच असतात ना ? का इथे असतात ?

जरा गोंधळलाच....

ही अशी विचारपूस त्याला अपेक्षित नसावी. हल्ली लोकं आपल्यातच एवढे गुंग असतात की वॉचमनकडे लक्ष द्यायला, त्यांची चौकशी करायला कुठला आलाय लोकांकडे वेळ ? आणि इच्छाही नाहीच.

गोंधळतच त्याने विचारलं, काय ?

मग मीच त्याला नेपाळच्या भूकंपाचा उल्लेख करत त्याच्याकडे त्याच्या घरच्यांची, गावची चौकशी केली.

हे ऐकल्यावर त्याचा चेहराच बदलला. चेहऱ्यावर हास्य फुललं. आपल्याबद्दल ही अशी चौकशी इमारतीतलं कोणी करेल असं त्याला कधी वाटलंच नसावं. अचानक आपल्या घरच्यांबद्दलची ही चौकशी त्याच्यासाठी "सुखद धक्का" होता.

नाही आमच्या इथे काही झालं नाहीये. गोरखा, काठमांडू तिकडे भूकंप झालाय. आमचं गाव लांब आहे तिथून. हे असं सांगताना त्याचा चेहरा फुललेला होता.

मी ही अशी विचारपूस माझ्या नवऱ्यालाही अनपेक्षित होती. मला नवरा म्हणाला की त्याला कोणी हे असं विचारलंही नसेल. त्यालाही हे अनपेक्षित असेल.

मी नवऱ्याला म्हणाले, चांगला आहे तो. आणि जर माहीत आहे की तो नेपाळी आहे आणि एवढं घडलंय तिकडे तर चार शब्द विचारावेत चौकशीचे...

.... आपल्या आजूबाजूच्या प्रामाणिक, कामसू लोकांना कधी विसरू नये. हे असे चौकशीचे चार शब्दही त्यांना आनंद देतात आणि त्यांचे आनंदी चेहरे आपल्यालाही एक समाधान देऊन जातात.